من در ابتدا خداوند را یک ناظر؛ مانند یک رئیس یا یک قاضی می‌دانستم که دنبال شناسائی خطاهائی است که من انجام داده‌ام و بدین طریق خداوند می‌داند وقتی که من مردم؛ شایسته بهشت هستم و یا مستحق جهنم!
وقتی قدرت فهم من بیشتر شد؛ به نظرم رسید که گویا زندگی تقریبا مانند دوچرخه سواری با یک دوچرخه دو نفره است و دریافتم که خدا در صندلی عقب در پا زدن به من کمک میکند.
نمی‌دانم چه زمانی بود که خدا به من پیشنهاد داد جایمان را عوض کنیم؛ از آن موقع زندگی‌ام بسیار فرق کرد؛ زندگی‌ام با نیروی افزوده شده او خیلی بهتر شد؛ وقتی کنترل زندگی دست من بود من راه را می‌دانستم و تقریبا برایم خسته کننده بود ولی تکراری و قابل پیش بینی و معمولا فاصله‌ها را از کوتاه‌ترین مسیر می‌رفتم .......
اما وقتی خدا هدایت زندگی مرا در دست گرفت؛ او بلد بود... از میانبرهای هیجان‌انگیز و از بالای کوه‌ها و از میان صخره‌ها و با سرعت بسیار زیاد حرکت کند و به من پیوسته می‌گفت: "تو فقط پا بزن".
من نگران و مظطرب بودم پرسیدم؛ "مرا به کجا می‌بری؟"
او فقط خندید و جواب نداد و من کم‌کم به او اطمینان کردم!
وقتی می‌گفتم: "میترسم". او به عقب بر میگشت و دستم را می‌گرفت و می‌فشرد و من آرام می‌شدم .......
او مرا نزد مردم میبرد و آنها نیاز مرا بصورت هدیه میدادند و این سفر ما، یعنی من و خدا ادامه داشت تا از آن مردم دور شدیم .......
خدا گفت: هدیه را به کسانی دیگر بده و آنها بار اضافی سفر زندگی است و وزنشان خیلی زیاد است؛ بنابراین من بار دیگر هدیهها را به مردمانی دیگر بخشیدم و فهمیدم "دریافت هدیه‌ها بخاطر بخشیدن‌های قبلی من بوده است" و با این وجود بار ما در سفر سبک‌تر است .....
من در ابتدا در کنترل زندگی‌ام به خدا اعتماد نکردم؛ فکر میکردم او زندگی‌ام را متلاشی می‌کند؛ اما او اسرار دوچرخه سواری "زندگی" را به من نشان داد و خدا میدانست چگونه از راه‌های باریک مرا رد کند و از جاهای پر از سنگلاخ به جاهای تمیز ببرد و برای عبور از معبرهای ترسناک پرواز کند .....
و من دارم یاد می‌گیرم که ساکت باشم و در عجیب‌ترین جاها فقط پا بزنم و من دارم ازدیدن مناظر و برخورد نسیم خنک به صورتم در کنار همراه دائمی خود "خدا" لذت میبرم و من هر وقتی نمی‌توانم از موانع بگذرم؛ او فقط لبخند میزند و می‌گوید: پا بزن .....
 
"ضعیف‌الاراده کسی است که با هر شکستی بینش او نیز عوض شود"